Հայաստանը հաճախ անվանում են «քարերի երկիր», սակայն մեր իրական հարստությունը թաքնված է այդ քարերի արանքից բխող սառնորակ աղբյուրներում: Ջրային ռեսուրսները մեր երկրի կենսական զարկերակն են, որոնցից կախված է թե՛ մեր առողջությունը, թե՛ տնտեսական բարօրությունը: Հայաստանի բնաշխարհն օժտված է բացառիկ առավելությամբ. մեր խմելու ջրի մոտ 96%- ը ստացվում է ստորերկրյա աղբյուրներից: Ի տարբերություն շատ երկրների, որտեղ ջուրը վերցվում է բաց ջրամբարներից և անցնում բարդ քիմիական մշակման փուլեր, հայկական լեռնային աղբյուրները մեզ մատուցում են բնականորեն զտված և բարձրորակ ջուր:
Այս համակարգում առանցքային դեր ունի Արարատյան դաշտի ստորերկրյա ավազանը՝ մեր երկրի ստորերկրյա «շտեմարանը»: Սակայն ջրային այս առատությունը միայն պարգև չէ, այլև մեծ պատասխանատվություն: Հայաստանի տարեկան վերականգնվող ջրային պաշարները կազմում են շուրջ 10,5 միլիարդ մ³: Այս պաշարների կառավարման համար կառուցվել են 80-ից ավելի ջրամբարներ, որոնցից ամենախոշորը՝ Ախուրյանի ջրամբարը, կենսական նշանակություն ունի գյուղատնտեսության համար: Թվերը խոսուն են. մեր ջրային ռեսուրսների մոտ 70%-ն ուղղվում է ոռոգմանը, իսկ մնացածը բաշխվում է արդյունաբերության, էներգետիկայի (ՀԷԿ-եր) և կենցաղային կարիքների միջև: Չնայած հարուստ պաշարներին, մենք կանգնած ենք լուրջ վտանգների առջև: Կլիմայի գլոբալ փոփոխությունը հանգեցնում է գետերի հոսքի նվազմանը, իսկ ստորերկրյա ջրերի անխնա և ոչ արդյունավետ օգտագործումը (հատկապես ձկնաբուծության նպատակով) սպառնում է դատարկել կամ աղտոտել մեր բնական պահուստները: Հարց է առաջանում ինչպե՞ս պահպանել կենսատու հեղուկը: Այս խնդիրների լուծման համար Հայաստանը որդեգրել է ջրային ռեսուրսների համալիր կառավարման ռազմավարություն: Օրենսդրական հիմքերը հստակեցնում են հետևյալ առաջնահերթությունները.
1. Ճշգրիտ հաշվառում. Իմանալ, թե որքան ջուր ունենք և ինչ որակի, որպեսզի ճիշտ պլանավորենք ապագան:
2. Գերակայությունների սահմանում. Առաջին հերթին ապահովել որակյալ խմելու ջուր բնակչությանը, ապա բավարարել գյուղատնտեսության կարիքները:
3. Ջրավազանային կառավարում. Ջուրը չունի վարչական սահմաններ:
Կառավարումն իրականացվում է ըստ բնական ջրավազանների՝ ներգրավելով տեղական համայնքներին և մասնագետներին: Ջուրն այլևս չի կարող դիտվել որպես անսպառ ռեսուրս: Հայաստանի ջրային հարստության պահպանումը պահանջում է անհատական և պետական մակարդակների գիտակցված մոտեցում: Խնայողական տեխնոլոգիաների ներդրումը, աղտոտման կանխումը և ստորերկրյա ավազանների խնամքը ոչ թե ընտրություն են, այլ գոյատևման միակ ճանապարհը: Մեր խնդիրն է այսօր կառավարել ջուրն այնպես, որ վաղը մեր սերունդները ստիպված չլինեն վճարել մեր անփութության համար: Հիշե՛ք, որ յուրաքանչյուր խնայված կաթիլը քայլ է դեպի կանաչ և կայուն Հայաստան: